در سخن فردوسی فرزانه را با انوری

بندگان بودند و شاگردان بر استاد طوس

زانکه بودش بر سخن سنجان دوران سروری

من عجب دارم از آن مردم که هم پهلو نهند

انوری هرچند باشد اوستادی بی بدیل

کی زند با استاد ی چو من ، لاف همسری؟

سحر هرچندان قوی ، عاجز شود با معجزه