بنشست ز قرآن به سوگواری

وان کیش که مانی نهاد، گم شد

هم نیز خود او کشته شد به زاری

آن بدعت کاورد ( ارد و یراف )

رخ ، گفت بشو باگمیز چون مهر

سر بر زند از نیلگوی عماری

فرمود نبی جای بول گاوان