آسمانت دوستار آید همی

راست پنداری که از دیدار تو

در دو چشمش نوک خار آید همی

تا زرت در دست و زورت در تن است

چون زرت بگسست زورت هم نماند

دوستان را از تو عار آید همی

برخی آنم که در درماندگی