چو باقی شود جان به جانان گراید

چو زی سکه خسروی زرکانی

بود در ره عشق گام نخستین

بقای نهانی ، فنای عیانی

خود این است در عاشقی گام ثانی

اگر نفس ها را بقایی نبودی

به چیزی نیرزیدی این زندگانی