در دامنت آویزم تا مردم گویند

مرغی که گه کشتن ، قاتل دهدش آب

ز اندوه شبانگاهی خود با تو چه گویم

شب خفته چه داند اثر دیده ی بی خواب

آوبخته بر سرو یکی شاخک لبلاب

تا خط ندمیده است رفیقان را دل جوی

تا نقدی باقی است فقیران را دریاب