تا خط ندمیده است رفیقان را دل جوی

شب خفته چه داند اثر دیده ی بی خواب

در دامنت آویزم تا مردم گویند

آوبخته بر سرو یکی شاخک لبلاب

تا نقدی باقی است فقیران را دریاب

بیم است که خط جوش زند گرد عذارت

و اندیشه او نیش زند بر دل اصحاب