ز حال خلق تغافل بس است ای وزرا

گرفت لرزه و ازپای تا به کاکل سوخت

تو ای سحاب کرم قطره ای فشان بر خاک

که چهرلاله سیه گشت وزلف سنبل سوخت

که خانمان ضعیفان ازین تغافل سوخت

به کار ملک تعلل بس است ای امرا

که شهر دلکش آمل ازبن تعلل سوخت