که دوای دل ما درکف عیسی نفسی است

تو اگر خامی و ما سوخته ، توفیر بسی است

شعله عشق نه گیرنده هر خاروخسی است

هر طبیبی نکند چاره این مرده دلان

گر دل سوخته ره برد به جایی نه عجب

سوی حق راهبر موسی عمران ، قبسی است

کاروانی است پراکنده و سرگشته ولیک