من نی ام مسعود و بواحمد ولی زندان من

راحت او بی تزاحم ، نوش او بی نیش نیست

تجربت کردم رهی سوی سرای عافیت

راست تر زین ره که من بگرفته ام در پیش نیست

کمتر از زندان نای و قلعه مندیش نیست

گر توپی انسان « بهار» اندوه نوع خویش دار

ورنه حیوان هم نیابی کاو به فکر خویش نیست