ای بهار ار به حقیقت رسی اولی است که چرخ

برلب جوی دگر سبزه وریحانی نیست

آتش جور عدو بس ، تو دگر باد مدم

مستان آب کسی را که به کف نانی نیست

سنگ بارد به چنین شهرکه انسانی نیست