تا تو سخن نگویی کس را یقین نباشد

قومی به فکر مشغول قومی بدین گرفتار

غافل که آنچه جویند درکفر و دین نباشد

در نکته دهانت هرکس کند گمانی

ماه فلک ز حسنت خواهد برد نصیبی

ورنه همیشه سیرش گرد زمین نباشد

خواهم سایم سر ارادت بر آستانت