ورنه همیشه سیرش گرد زمین نباشد

در نکته دهانت هرکس کند گمانی

تا تو سخن نگویی کس را یقین نباشد

ماه فلک ز حسنت خواهد برد نصیبی

خواهم سایم سر ارادت بر آستانت

شرمنده ام که چیزیم در آستین نباشد

یابد ز دام زلفش صید دلم رهایی