تا زشت شوند و دل مردم نربایند

این یوسفکان گرچه عزیزند ولیکن

ای کاش که هیچ از شکم مام نزایند

ور زان که بزادند شوند آبله رویان

ور زان که ربودند بمیرند که عشاق

بر جای غزل نوحه بر ایشان بسرایند