من چنین ماندم بی دل به خراسان اندر

به بتی دادم آن دل که مرا بود به دست

ای دریغا که مرا نیست جز این دل دیگر

وان بت من سوی ری رخت فروبست و برفت

نیست کس تا چو دل خوبش دلی خواهم ازو

دل فروشی را بازار ببستند مگر

روز از این حسرت تا شام نشینم غمگین