نیست کس تا چو دل خوبش دلی خواهم ازو

ای دریغا که مرا نیست جز این دل دیگر

وان بت من سوی ری رخت فروبست و برفت

من چنین ماندم بی دل به خراسان اندر

دل فروشی را بازار ببستند مگر

روز از این حسرت تا شام نشینم غمگین

شام ازین انده تا بام شمارم اختر