دل فروشی را بازار ببستند مگر

وان بت من سوی ری رخت فروبست و برفت

من چنین ماندم بی دل به خراسان اندر

نیست کس تا چو دل خوبش دلی خواهم ازو

روز از این حسرت تا شام نشینم غمگین

شام ازین انده تا بام شمارم اختر

گر نیاساید از حسرت و اندوه ، رواست