که یار را به بر اندر دلی است چون آهن

مرا ز عشق که بر اهرمن نصیب مباد

سیه تر آمده گیتی ز جان اهریمن

چو تفته آهن ، دل در برم از آن بگداخت

تنم بکاست از آنگه که عشق ورزبدم

بلی بکاهد مردم ز عشق ورزبدن

ازآن زمان که مرا عشق زد به دامان دست