تنم بکاست از آنگه که عشق ورزبدم

سیه تر آمده گیتی ز جان اهریمن

چو تفته آهن ، دل در برم از آن بگداخت

که یار را به بر اندر دلی است چون آهن

بلی بکاهد مردم ز عشق ورزبدن

ازآن زمان که مرا عشق زد به دامان دست

همی فشانم خون از دو دیده بر دامن