تا نفرمایی که بی پروا نه ای در راه عشق

هریکی سوزد به نوعی در غم جانانه ای

گر اسیرخط و خالی شد دلم ، عیبم مکن

مرغ جایی می رود کانجاست آب و دانه ای

شمع وش پیش تو سوزم گر دهی پروانه ای

پادشه را غرفه آبادان و دل خرم ، چه باک

گر گدایی جان دهد درگوشه ویرانه ای