شمع وش پیش تو سوزم گر دهی پروانه ای

گر اسیرخط و خالی شد دلم ، عیبم مکن

مرغ جایی می رود کانجاست آب و دانه ای

تا نفرمایی که بی پروا نه ای در راه عشق

پادشه را غرفه آبادان و دل خرم ، چه باک

گر گدایی جان دهد درگوشه ویرانه ای

کی غم بنیاد ویران دارد آن کش خانه نیست