کی غم بنیاد ویران دارد آن کش خانه نیست

شمع وش پیش تو سوزم گر دهی پروانه ای

پادشه را غرفه آبادان و دل خرم ، چه باک

گر گدایی جان دهد درگوشه ویرانه ای

رو خبر گیر این معانی را ز صاحب خانه ای

عاقلانش باز زنجیری دگر بر پا نهند

روزی ار زنجیر از هم بگسلد دیوانه ای