کز معرفت افزون است شهری ز بیابانی

عشق من و تو ای ماه بیرون ز شگفتی نیست

من پیر جهان دیده ، تو طفل دبستانی

نشگفت گر از مجنون در عشق شوم افزون

تو اول و تو ثانی در خوبی و رعنایی

ای ثانی بی اول وی اول بی ثانی

درآتش عشق ای دوست می سوزم و می بینی