تو اول و تو ثانی در خوبی و رعنایی

من پیر جهان دیده ، تو طفل دبستانی

نشگفت گر از مجنون در عشق شوم افزون

کز معرفت افزون است شهری ز بیابانی

ای ثانی بی اول وی اول بی ثانی

درآتش عشق ای دوست می سوزم و می بینی

وز درد فراق ای یار می نالم و می دانی