ای ثانی بی اول وی اول بی ثانی

نشگفت گر از مجنون در عشق شوم افزون

کز معرفت افزون است شهری ز بیابانی

تو اول و تو ثانی در خوبی و رعنایی

درآتش عشق ای دوست می سوزم و می بینی

وز درد فراق ای یار می نالم و می دانی

در عشق پشیمانی آیین محبت نیست