تو شاه نکوروبان ، من شاه سخن گوبان

عاشق نبرد هرگز در عشق پشیمانی

در بند سر زلفت یک جمع پریشانند

زان جمله یکی نبود چون من به پریشانی

تو خود به نکورویی ، من خود به سخندانی

ما را به فسون سازی جانا چه دهی بازی

تو کودک قفقازی ، من رند خراسانی