دلا مکن گله از کس که خوار و زار شود

نهاده کشور دل باز رو به ویرانی

که دیده مملکتی را بدین پریشانی

هر آن که شد چو تو سرگشته در هوسرانی

ز تار زلف سیاه تو روز مشتاقان

بود سیاه تر از روزگار ایرانی