بود سیاه تر از روزگار ایرانی

دلا مکن گله از کس که خوار و زار شود

هر آن که شد چو تو سرگشته در هوسرانی

ز تار زلف سیاه تو روز مشتاقان

به پاس هستی ایرانیان برآور سر

ز خاک نیستی ، ای اردشیر ساسانی

ببین به کشور ایران و حال تیره او