گفتم از بیداد زلفت خویشتن را وارهانم

کاین سیه با یک اشارت بشکند قلب سپاهی

بینمت چونان که بیند منعمی را بینوایی

رانی ام چونان که راند بنده ای را پادشاهی

اشتباهی بود لیکن بس مبارک اشتباهی

گر به چاه افتند کوران ، عذرشان باشد ولی من

با دو چشم باز رفتم ، تا درافتادم به چاهی