اشتباهی بود لیکن بس مبارک اشتباهی

بینمت چونان که بیند منعمی را بینوایی

رانی ام چونان که راند بنده ای را پادشاهی

گفتم از بیداد زلفت خویشتن را وارهانم

گر به چاه افتند کوران ، عذرشان باشد ولی من

با دو چشم باز رفتم ، تا درافتادم به چاهی

چهره ام کاهی از آن شد، کز تب عشق تو هر دم