آنچنان لرزم که لرزد پیش بادی پرکاهی

گر به چاه افتند کوران ، عذرشان باشد ولی من

با دو چشم باز رفتم ، تا درافتادم به چاهی

چهره ام کاهی از آن شد، کز تب عشق تو هر دم

دل برفت ازدست و ترسم درره عشق توجان هم

ترک من گوید بزودی ، چون رفیق نیمه راهی

جادویی کردند مردم ، تا سیه شد روزگارم