جلیس بیت حزن شد چو یوسفش کم گشت

شکر لبی که خداوند طبع شیرین بود

کسی که عقد سخن را به لطف داد نظام

ز جمع پردگیان بی خلاف ، پروین بود

غم فراق پدر هرچه بود سنگین بود

به نوبهار حیات از خزان مرگ، به باد

شد آن گلی که نه در انتظار گلچین بود