به نوبهار حیات از خزان مرگ، به باد

ز جمع پردگیان بی خلاف ، پروین بود

جلیس بیت حزن شد چو یوسفش کم گشت

غم فراق پدر هرچه بود سنگین بود

شد آن گلی که نه در انتظار گلچین بود

اگرچه آرزوی زندگی ببرد به گور

ولی به زندگی امیدوار و خوش بین بود