شه دین و شه دنیاش دو فرخ پدرند

کرده دُرنامنه وی این خواجه پاکیزه سیر

نایب التولیه کزگوهر او فخر بود

آل ثابت را چونان که صدف را زگهر

آفرین بر پسری کش پدرند این دو پدر

چند از این پیش که بگشود « وهابی » ز ستم

دست بیداد در این خاک که خاکش بر سر