خواجه خودگوید زبن گونه فزون دارم شعر

خوب تر خوانند از نظم جریر و اعشیش

آن یکی گوید خود وحی خداوند است این

که فرود آورد از چرخ چهارم عیسیش

که مرا وقت نباشد پی شرح و املیش

ور یکی شاعرکی خسته سراید شعری

که به گوش فلک آویزه نماید شعریش