آن یکی گوبدکاین شاعرک بی سروپای

که به گوش فلک آویزه نماید شعریش

چون فرو خواند بر خلق به صدگونه امید

مردم نادان صدگونه کنند استهزیش

کیست تا مرد بیندیشد از مدح و هجیش

وآن دگر گوید بر گفته او گوش مدار

که بسی باشد از قدر خود افزون دعویش