با لبی خنده زنان می شد و می خواند سرود

برق چشم تر او خرمنم از آذر خویش

شامگاهان به یکی بیشه شدم بر لب رود

ناگهان دیدمش آنجا به سر معبر خویش

به خلاف لب خشکیده و چشم تر خویش

گفتم ای شوخ نبودی تو که یک ساعت پیش

سوختی خرمن اهل نظر از منظر خویش