ای ترشرو چه شد آن گریه تلخت که چنین

به خلاف لب خشکیده و چشم تر خویش

گفتم ای شوخ نبودی تو که یک ساعت پیش

سوختی خرمن اهل نظر از منظر خویش

خنده را، کان نمک ساخته از شکر خویش

گفت دارم پدری عاجز و مامی بیمار

که نیارند بپا خاستن از بستر خویش