خنده را، کان نمک ساخته از شکر خویش

گفتم ای شوخ نبودی تو که یک ساعت پیش

سوختی خرمن اهل نظر از منظر خویش

ای ترشرو چه شد آن گریه تلخت که چنین

گفت دارم پدری عاجز و مامی بیمار

که نیارند بپا خاستن از بستر خویش

هست این خنده ام از بهر دل خود لیکن