ترسم از بس که تو پیمان شکنی

شب هویدا نه ای اندر خانه

مر مرا تاکی ، ازین آمد و رفت

بار خفت فکنی بر شانه

بشکند چرخ ، تو را پیمانه

گویم آن دم ؛ هاراگدسن مشدی

تو بگویی، گذرم تهرانه