آسوده ستانم ز تو و آسوده دهم باز

ارجو که پس از هجر برم ره به وصالی

اسبی دو ببایدمان با زین و لگامی

غرنده چو شیری و رونده چو مرالی

زبراکه مرا نیست نه باری نه جوالی

دانم که فرستی شان فردا به بر من

گر خادم نفروشند غنجی و دلالی