زبراکه مرا نیست نه باری نه جوالی

اسبی دو ببایدمان با زین و لگامی

غرنده چو شیری و رونده چو مرالی

آسوده ستانم ز تو و آسوده دهم باز

دانم که فرستی شان فردا به بر من

گر خادم نفروشند غنجی و دلالی

ارجو که کنی شاد بهاری به بهاری