کانچنانش داده بودندی وعید

سینه اش از بیم بحران تنگ شد

بسته شد عزم ملک را چشم و گوش

خوف و رعب آمد به جای عقل و هوش

که دلش از نام بحران می تپید

زین سبب برجست و دامن برفشاند

دید ه گریان سوی قصرخویش راند