که دلش از نام بحران می تپید

بسته شد عزم ملک را چشم و گوش

خوف و رعب آمد به جای عقل و هوش

کانچنانش داده بودندی وعید

زین سبب برجست و دامن برفشاند

دید ه گریان سوی قصرخویش راند

خادمی بودش به درگه، گفت : چیست