« غالبی » آمد اگر شد طالبی

می زند هرکوشه دیگ علم جوش

ور نمی خندد بهرگل صد، هزار

باز نالد قمریئی بر شاخسار

شبلیئی هست ار نباشد غالبی

« بیدلی » گر رفت « اقبالی » رسید

بیدلان را نوبت حالی رسید