که خر سر فروبرد و کندش ز جا

یکی تازه گل اندر آن باغ بود

به بیغاره خر زبان برگشود

هنوزش ز خر بود بر لب نوا

گل عاشقی بود و عشقیش نام

به عشق وطن خاک شد والسلام

نمو کرد و بشکفت و خندید و رفت