ز دو نرگسش ژاله بارد همی

زنی رانده از روزگار اندر است

پریشیده از بیکسی موی او

دو نوزاد خفته به زانوی او

دو دستش به رخ لاله کارد همی

نخستین شکم تو امان زاده است

نرینه دو آرام جان زاده است