درین بود کامد ز ره دسته ای

دلی پر ز سوز از غم یار خویش

بترسید کان راز گوید همی

که دشمن به زن راه جوبد همی

به کین جستن ده میان بسته ای

گرفتند از آن مرد خونی سراغ

به کف بر ز دشنام و خشیت چراغ