به پشتیش در نامه هنگامه کرد

چو محکوم شد مرگ راساخت مرد

ولی دل ز اندیشه زن به درد

هم آنگه حکیمی که آن نامه کرد

بیامدکه بیند جوان را به بند

از آن پیش کش حلق گیرد کمند

بدادش بسی پند و دل شاد کرد