بیامدکه بیند جوان را به بند

ولی دل ز اندیشه زن به درد

هم آنگه حکیمی که آن نامه کرد

به پشتیش در نامه هنگامه کرد

از آن پیش کش حلق گیرد کمند

بدادش بسی پند و دل شاد کرد

ز هم و غم مرگش آزاد کرد