به خودخواهی ام ضربتی خورد سخت

ولی مهر او استخوانم گداخت

مرا خنده گرم او سرد کرد

دوایش دلم را پر از درد کرد

بنالیدم از نابکاری بخت

که چون من کسی نزد چون او کسی

به حاجت رود، ننگ باشد بسی